نقد و بررسی در تریشا براون، صدایی جدید با شباهت خانوادگی

هنگامی که تریشا براون، طراح رقص در سال 2017 درگذشت، زندگی شرکتی که او چندین دهه قبل تأسیس کرده بود، نامشخص بود. آیا آثار او، برخی از بهترین‌های رقص معاصر، زنده می‌مانند؟ آیا مخاطبان همچنان مایلند آنها را ببینند؟

تا اینجای کار خیلی خوبه. رقصندگان جدید به پیوستن به شرکت ادامه دادند، اجراها فراوان و قوی بودند، و در تئاتر جویس در سه‌شنبه شب، هم گروه و هم نمونه‌هایی از آثار براون از سلامت خوبی برخوردار بودند. اما یک شرکت به کارهای جدید نیاز دارد و بنابراین برای اولین بار این گروه یک نمایش برتر را نه توسط براون ارائه کرد.

این یک تکلیف مشکل است. ارزش کمی برای شکست براون وجود دارد، با این حال برخی از روابط دوجانبه سودمند برای کار براون ضروری است (حتی اگر این پویایی اغلب در کمیسیون های شرکت های دیگر وجود نداشته باشد که طراحان رقص موسس آنها از بین رفته اند). جودیت سانچز رویز، طراح رقص کوبایی الاصل که برای این کار انتخاب شد، قبل از توسعه صدای رقص خود، عمدتاً در برلین، در گروه براون رقصید. اولین نمایش او، “بیایید در مورد خونریزی صحبت کنیم” از این نظر موفقیت آمیز است: شباهت خانوادگی دارد در حالی که راه خودش را می رود.

این شباهت کمتر در ظاهر آشکار است تا به معنای ذهن فعال و پرسشگر که از طریق جسمانی نفسانی بیان می شود، بیایید ببینیم این ما را به کجا می برد. اما در جایی که آثار براون همگی منطق و جریان هستند، «بیایید درباره خونریزی صحبت کنیم» به شدت اپیزودیک و چند لایه است.

صحنه‌ای از دو مرد که روی و اطراف یکدیگر در هم می‌افتند و روی آرنج‌های خود تأکید می‌کنند، یکی از دو زن را دنبال می‌کند، یکی به‌طور نامطمئن ایستاده، دیگری مار روی زمین می‌زند و ناله می‌کند. در یک بخش، گروه برای ایجاد گهواره های گربه، دسته جمع می شوند و متمایل می شوند. در دیگری، آنها به آرامی با یکدیگر برخورد می کنند. دیدن این که چگونه بخش ها به خودی خود جالب هستند، به جز به صورت یک شمع، به سختی کنار هم قرار می گیرند. (سانچز رویز در یک یادداشت برنامه، این سازه را “ارگاسم معماری از صورت فلکی شاعرانه” می نامد.)

همه‌ی این‌ها با موسیقی دراماتیک آدونیس گونزالس-ماتوس همراه می‌شود – تارها و سازهای کوبه‌ای تا حدی ضبط‌شده، تا حدی مداخله‌های زنده توسط آهنگساز در پیانو، که به طرزی زیبا در سراسر کیبورد می‌کوبند. گاهی اوقات، طراحی رقص در تقابل با هیاهوی موسیقی عمل می کند، مانند در پایان، زمانی که رقصندگان به آرامی بین موقعیت های قاشق زدن جابه جا می شوند. گاهی اوقات، رقص نسبتاً وفادارانه پاسخ می‌دهد، رقصنده‌ها در حالی که پارتیتور جواب می‌دهد، کوبیده می‌شوند.

کمترین قانع کننده صحبت کردن است. رقصنده ها به یکباره تکه هایی از متن را می گویند: “می خواهم اتاق را ببینم”، “از آن عبور کن”. بعداً، یکی از آن رقصندگان، بر جانسون، چیزی بین مونولوگ درونی و مدیتیشن خودشکوفایی ارائه می‌کند و به ما می‌گوید هیولایی که او باید با آن روبرو شود فقط یک دختر بچه است.

این یکی از چندین لحظه ای است که در طی آن فکر کردم، آیا این قرار است خنده دار باشد؟ به خصوص در بخش‌های انفرادی، رقص دارای یک سرزندگی بداهه است که هیجان‌انگیز است و به‌طور هیجان‌انگیزی با کار براون در وحشیگری متفاوت است. اما مقایسه اجتناب‌ناپذیر است، و در حالی که کار سانچز رویز از مثال براون از تعدد پیروی می‌کند، به نظر می‌رسد که به طور خاص بیان نشده است – هم در جزئیات فیزیکی مبهم‌تر و هم در کل کمتر خوانا و کمتر منسجم است.

این تفاوت‌ها با رپرتوار براون در برنامه، دو قطعه که از چرخه ساده‌سازی «بازگشت به صفر» او ناشی می‌شوند، تشدید می‌شوند. در «Rogues» (2011)، دو رقصنده (روز سه‌شنبه، جانسون و سیسیلی کمپبل، هر دو عالی) بازی پیچیده‌ای از «تو برو، من می‌روم، بیایید با هم برویم» را با عباراتی با نوسانی آرام و بادبزن بازی می‌کنند که به تیلت-a تبدیل می‌شود. چرخش وحشی بدون از دست دادن نرمی اساسی.

«برای ام جی: فیلم» (1991) یک فیلم نیست، اما برای براون غیرعادی سینمایی است. بخشی از این کیفیت از موسیقی آلوین کوران ناشی می شود که متناوب بین تم پیانویی که مناسب یک فیلم فرانسوی است و صدای ماشین آلات و ترافیک است. اما بیشتر درام ساختاری است. جانسون سرتاسر روی صحنه می‌ماند، یک ستون ثابت، در حالی که اسپنسر ویدی به جلو و عقب می‌دوید و دایره‌ها یا الگوهای Etch-A-Sketch را با زاویه راست دنبال می‌کند. شگفتی ها از لبه های صحنه و از همزمانی های ناگهانی ناشی می شوند.

حتی در این آثار نسبتاً جزئی، ذهن شگفت انگیز براون همچنان می درخشد. اما آن منبع از بین رفته است. می توانید بگویید: «بر آن غلبه کن»، و برخی از نسخه های آن نصیحت عاقلانه است. شرکت براون این کار را با آوردن صداهای دیگر انتخاب کرده است، با دقت اما بدون هیچ تضمینی در مورد اینکه آن آثار چگونه با براون ارتباط برقرار می‌کنند یا به آن‌ها می‌رسند. «بیایید درباره خونریزی صحبت کنیم» شروعی افتخارآمیز برای آن گفتگو است.

شرکت رقص تریشا براون

تا یکشنبه در تئاتر جویس؛ joyce.org.

Gabriel Osborne

شیطان متعصب توییتر. حشره پرشور اینترنت. مبشر وب. ماون آبجو. پیشگام موسیقی.

Digital currencyبهترین مشاور کنکورخبربهترین اکستنشن مژه اصفهانبهترین سالن زیبایی تبریزبهترین سالن زیبایی اصفهانdigital currency tutorialdigital currency channelGuide to buying household appliancesدانشگاه
تماس با ما